۳۶ مطلب
عضو شورای مرکزی حزب مؤتلفه اسلامی، با اشاره به وقایع اخیر گفت این تحرکات در امتداد «پروژه معکوس جنگ دوازدهروزه» طراحی شده بود و هدف دشمنان، ایجاد ناآرامی داخلی و فراهم کردن زمینه حمله نظامی بود، اما با حضور یکپارچه مردم و شکلگیری حماسه ۲۲ دیماه، این پروژه نیز شکست خورد.»
فرمانده کل انتظامی کشور گفت: هدف رژیم اسرائیل از حمله به ایران اسلامی، برچیدن نظام جمهوری اسلامی بود.
یک فعال سیاسی گفت: یکدست بودن به این معنا نیست که همه یکطور فکر کنند، بلکه به این معناست که مخالفان علنی در دولت حضور نداشته باشند.
«مطهری منتقد جدی مجاهدین خلق بود و زودتر از دیگران آموزههای آنان را آمیزه اسلام و مارکسیسم تشخیص داد ولی نه برای خوشآیند رژیم شاه که از منظر اعتقادی. کما این که دوستی او با مهندس بازرگان گواه است که نسبتی با حکومت نداشت.»
وزیر اطلاعات گفت: توانمندی نیروهای مسلح و برتری موشکی ایران پیروزی بزرگی برای کشور فراهم کرد و طرح براندازی و تجزیه ایران را شکست داد.
در بخشی از بیانیه وزارت اطلاعات در مورد نبرد خاموش با ناتوی اطلاعاتی آمده: آنچه که طی جنگ تحمیلی ۱۲ روزه رخ داد، یک طرح جنگی با برنامه ریزی و بهره گیری تومأن و تمام عیار از مولفههای ترکیبی نظامی، امنیتی، اطلاعاتی، جنگ شناختی، اقدامات ایذایی، ترور، خرابکاری، بی ثبات سازی و ایجاد آشوب داخلی با هدف و توهم «به انقیاد و تسلیم واداشتن کشور، براندازی نظام مقدس جمهوری اسلامی و تجزیه ایران بزرگ» بود.
«این روزها پس از شکست پروژه براندازی در جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونیستی علیه ایران، پشت «وحدت ملی» پنهان شدهاند تا در صفوف مردم رخنه کنند، وقتی تب و تاب حوادث افتاد آنها اولین کسانی خواهند بود که دوباره با تحریف واقعیات نسبت به دشمنی دشمن در افکار عمومی شک و شبهه ایجاد میکنند.»
رئیس ستاد کل نیروهای مسلح گفت: همراهی نکردن مردم با اغتشاشگران، اقتدار کشور را رقم زد و تحولاتی که در ارتباط با کشورهای منطقه و کشورهای اروپایی اتفاق افتاده، محصول سربلندی مردم ونظام است.
اگر روزی در روابط ایران و آمریکا تنش زدایی شود و دو کشور به سمت بهبود روابط پیش روند، فاتحه مجاهدین خلق و دیگر گروههای اپوزیسیون برانداز و وابسته خوانده میشود. اتفاقات اخیر را باید در همین راستا تحلیل کرد. مضافا اینکه تاثیر بهبود روابط ایران و عربستان را نیز نباید در تحولات اخیر مرتبط با کمپ اشرف ۳از نظر دور داشت.
بعید است افرادی که به استقبال خطرات عظیم میروند برای همیشه رضایت بدهند که کارکرد اصلی نیروهای سیاسی، اقدامات نمادین در حمایت از اعتراضات داخلی باشد. اهمیت تبلیغاتی چنان اقداماتی البته انکارناپذیر است، ولی تکرار مکرر و بدون پشتوانه آنها باعث خواهد شد تا اپوزیسیون در داخل و خارج کشور جدی گرفته نشود. تا آنجا که هم لایههایی محتاط –ولو ناراضی- از اجتماع و هم جامعه بینالمللی، تا اطلاع ثانوی منفعت خود را در «معامله» با قدرت مستقر ببینند.
