۱۸۷۹ مطلب
این که بگوییم «دیپلماسی میتواند مانع جنگ شود» گزینهای است که در عین درست بودن، غلط است. از چاه فریب مذاکرات تا تصور رمانتیک جنگ شاید فاصله ادبیاتی زیاد باشد اما در حقیقت دو روی یک سکه هستند که واقعیتهای میدان و دیپلماسی را نادیده میگیرد. نکته جالب توجه اینجاست که هر دو اردوگاه واقعیتهای موجود را یا نادیده میگیرند یا قرائتهای کاریکاتوری ارایه میدهند.
«این نمایشی نیست که از عناصر نومحافظهکار دولت ترامپ بیرون بیاید که فکر میکردند جنگی که رئیسجمهور عاقلانه متوقف کرد، باید ادامه مییافت. رئیس جمهور ترامپ باید واضح باشد: او در حال حاضر نمیخواهد بحران هستهای دیگری با ایران روی میزش باشد. بهتر است او وقت بیشتری را صرف کند تا بتواند در زمان مناسب، یک معامله جدید را دنبال کند.»
سیدعباس عراقچی وزیر خارجه در گفتگو با جواد موگویی در برنامه ماجرای جنگ گفت: از ابتدای تشکیل دولت (آقای پزشکیان)، ۳ بار کشور به مرز جنگ رفت، به کشورهای منطقه گفتم: اگر آمریکا وارد شود، موشک های ما به آمریکا نمی رسد ولی الحمدلله به اندازه کافی پایگاه در منطقه دارند که متاسفانه در کشورهای شماست و ما ناچاریم آنها را بزنیم.
«در این روزهای دفاع میهنی، معلوم شد که چقدر ظرفیتهای ملی نادیده داریم. روزنامهنگاری که بعد از خروج از زندان، در روزهای جنگ علیه رژیم اسراییل نوشت. فیلسوفی که در غربت، «سروش» رسوایی بیگانگان علیه ایران شد.»
«اگر آقای رئیسجمهور همه وزرا و مسئولین را موظف به انجام نوبهای گفتوگوهای شفاف کند و روابطعمومیها نیز موظف به پاسخگویی صریح، شفاف و سریع شوند؛ دیگر محلی برای انتشار اخبار دروغ باقی نمیماند تا بخواهند لایحهای قضایی برایش به مجلس استصوابی ببرند. این برخوردها ما را به یاد آن ضربالمثلی میاندازد که ظرف و ظروف فراوان است، ولی از شام و ناهار خبری نیست.»
«روشن است که شورای عالی دفاع، شورایی است که مقتضی دوران جنگ است. اقتضای جنگ هم این بود که همه اجزای درگیر جنگ، از بخشهای اقتصادی که باید هزینه جنگ را تأمین میکردند، تا وزارت امور خارجه که سیاست خارجی جنگ را برعهده داشت، تا وزارت کشور که امنیت داخلی کشور را تأمین میکرد و فرماندهان نیروهای مسلح که در خط مقدم میجنگیدند، در یک شورا با هم هماهنگ و همراه باشند.»
آیا دونالد ترامپ که با شعار پایاندادن به مداخلات بیحدومرز پیشینیانش انتخاب شد، با حمله به ایران صرفا خواسته حسابی را تسویه کند یا رضایت اسرائیل را جلب کند و بر ایران فشار وارد کند؟ یا اینکه این کار آغاز بازگشت به سیاستهای نظامیگری تحمیلی است؟ پاسخ این پرسشها را سرنوشت پرونده ایران خواهد داد.
«امروز کشور به صورت یومیه اداره میشود و همزمان هم شاهد شوکدرمانی هستیم. در همین یکی، دو ماه میبینید قیمت نان، برنج، لبنیات، سیمان، آهن و دیگر کالاها و اقلام، در همین شرایطی که جامعه با نگرانی از جنگ تحمیلی و ترس از جنگ احتمالی پیشرو مواجه است، افزایش پیدا کرد و این خیانت به اعتماد مردم است که مردم اکنون به دلایل مختلف، نگرانیهای جدیتر دیگری دارند و این فضا سبب شده تا برخی به دنبال سوءاستفاده باشند و قیمتها را افزایش دهند.»
مهدی چمران، ضمن یادآوری اتفاقاتی که برای پناهگاه جنگی کرمانشاه در زمان جنگ با عراق افتاده بود، از مشکلاتی که پیش روی ساخت پناهگاه وجود دارد گفت.
«شرایط حاکم بر روابط تهران و امریکا از پیش از جنگ تحمیلی دوازده روزه تا به امروز اساسا تغییر محسوسی نکرده است. پیشتر نیز واشنگتن مدعی بود غنیسازی ایران باید به صفر برسد، تهران نیز حق غنیسازی را برای خود محفوظ میدانست. امریکا بارها تهدید کرده که در صورت لزوم به گزینه نظامی متوسل خواهد شد.»
