۱۶۰۱ مطلب
عباس عبدی نوشت: به نظر میرسد که این نظام آموزشی کشور قادر به ترویج هیچ عقیدهای نیست. اگر میخواهید که دانشآموزان و دانشجویان طرفدار فلسطین شوند، چارهای ندارید جز اینکه نظام آموزشی رژیم گذشته را زنده کنید، چون برونداد آن نظام، افرادی ضد اسراییلی و طرفدار فلسطین و بهطور کلی طرفدار کل مظلومین عالم بود. واقعیت این است که این کار وظیفه هیچ نظام آموزشی نیست.
مریم عبدی، فعال مدنی و فرزند عباس عبدی صبح امروز توسط وزارت اطلاعات در منزل خود بازداشت.
بنیانهای عینی جنگ چند چیز است؛ اول تعارض منافع. دوم تغییرات جمعیتی، فنی، اقتصادی و فرهنگی که موازنه قوا را تغییر میدهد. سوم فقدان مرجع بیطرف و قدرتمند جهانی برای داوری کردن نسبت به اختلافات بر اساس قواعد موضوعه. البته صراحت و روشنی چنین اصول و قواعدی در سطح جهانی که هم مورد اتفاق باشد و هم مرجع قدرتمند و صلاحیتداری بر اساس آن داوری کند، وجود ندارد. پس از جنگ جهانی دوم و تشکیل سازمان ملل متحد قرار بود که این سازمان و در راس آن شورای امنیت چنین نقشی را ایفا کند.
عباس عبدی: بیایید پاسخ به این پرسشها را موقتا کنار بگذاریم و به جای آن به حال و آینده نگاه کنیم؛ فارغ از هر عاملی که منجر به این وضع شده، اکنون باید چه کار کرد؟ آیا باید جنگ ادامه یابد؟ هر سیاستی که اتخاذ شود، آیا مساله را تمام میکند؟ مگر در نوبتهای قبلی که شاهد جنگهایی بودیم که ظاهرا یک طرف شکست خورد و آواره شد، آیا مشکلات منطقه حل شد؟
عباس عبدی در یادداشتی به ادعای روزنامه اصولگرا درباره حوادث غزه، واکنش نشان داد.
روزنامه جوان خطاب به عبدی و زیدآبادی نوشت: نوشتههایشان شبیه نوشتههای دانشجوی سال اولی است که برای نشاندادن وجهه روشنفکری خود به دوستدخترش، قلم بهدست میگیرد و از بدی اسارت زنان یا اَخ بودن جنگ یا خوببودن صلح و جنونآمیزبودن چهوچه مینویسند.
عباس عبدی نوشت: نهاد دین امروز بیش از گذشته به حاشیه رفته است. نهاد دین فقط آموزش حوزوی نیست، بلکه حضور اجتماعی و میدانی عاملان این نهاد است که با حضور پررنگ در قدرت، اثری دینی ندارند. پس دنبال فشار بیشتر به نهاد آموزش نرویم که دینداری از آن بیرون نخواهد آمد. در پی بهبود نهاد دین باید بود.
عباس عبدی نوشت: دیدم وکیل محترمی نوشته بود که بعضا مینویسند متهم به علت عجز از وثیقه به زندان معرفی شد. حال آنکه متهم وثیقه دارد و در برخی موارد پول نقد هم دارد. از بازداشت و انفرادی به مثابه مجازات پیش از محکومیت و شیوهای برای اعترافگیری استفاده میشود.
عباس عبدی نوشت: آینده این جنگ را کسی نمیداند چه میشود. یک سکهای است که به بالا پرتاب شده، تا پایین آمدن، دهها و صدها بار جا عوض میکند؛ بنابراین نتیجه نهایی را قطعی ندانیم. چون بازیگران این بازی فقط حماس و اسرائیل نیستند.
هنگامی که سیاست را بر همه عرصهها تحمیل کنیم بهطور طبیعی آن را ضربهپذیر میکنیم. دقیقا مثل سیبل یا نشانهای است که خیلی بزرگ باشد و هر آدم عادی هم میتواند آن را هدف تیر خود قرار دهد. در این حالت هر رفتار عادی هم میتواند علیه سیاست رسمی تلقی شود. حتی کار به جایی میرسد که در میان این افراد و سلبریتیهای ورزشی کسانی پیدا میشوند که در مقام رهبری اپوزیسیون ایفای نقش میکنند.
