۴۴۳ مطلب
یک نوجوان پارینهسنگی، معروف به «ایل پرینچه»، با جراحات شدید در چهره و سینه، چند روز پس از حمله یک حیوان بزرگ جان سپرد و جسد او در یکی از مجللترین آرامگاههای دوران پارینهسنگی کشف شد؛ پژوهشها نشان میدهد تدفین ویژه او ممکن است بیشتر آیینی برای ثبت رنج و مرگ غیرمعمول او بوده باشد، نه صرفاً نشاندهنده جایگاه اجتماعی.
سال ۲۰۲۵ با کشف دنبالهدارهای میانستارهای، سیاهچالههای کلانجرم، نشانههای حیات گذشته در مریخ و انرژی تاریک متغیر، سالی پرهیجان در نجوم بود و رصدخانه ورا روبین با ثبت تصاویر بیسابقه از کهکشانها و سحابیها، افق تازهای از اکتشافات فضایی را گشود.
پژوهشگران در شمال مراکش گونهای جدید از عنکبوتهای کفشدوزکی را کشف کردند که با رنگ قرمز درخشان خود تاکنون در هیچ نقطهای از جهان دیده نشده است. این کشف چشماندازی تازه از تنوع زیستی منطقه و اهمیت حفاظت از زیستگاههای طبیعی ارائه میدهد.
دیرینشناسان در موزه هانترین گلاسگو از فسیلی ۳۳۰ میلیون ساله پرده برداشتهاند که تقریباً تمام اجزای بدن یک کوسه باستانی را دستنخورده حفظ کرده و تصویری بیسابقه از اقیانوسهای دوران کهن ارائه میدهد.
کوهنوردان ایتالیایی کلبهای قدیمی و متروکه را در ارتفاعات صخرهای کریستالو پیدا کردند؛ ساخت این پناهگاه که به سال ۱۹۱۵ و دوران جنگ جهانی اول بازمیگردد، نشان از حضور سربازان ایتالیایی در ارتفاعات دارد.
دانشمندان ردپاهای دایناسوری در مغولستان کشف کردهاند که نشان میدهد این تروپود متوسط میتوانسته با سرعتی نزدیک به ۴۵ کیلومتر در ساعت بدود و رکورد سریعترین دایناسور دوره کرتاسه را ثبت کند.
در نزدیکی جزیرهی «سن»، دیواری سنگی با قدمت بیش از ۵۸۰۰ سال پیش در عمق ۷ تا ۹ متری دریا کشف شد؛ سازهای بزرگ و پیچیده که پژوهشگران آن را حاصل مهندسی دقیق شکارچیگردآورندگان ساحلی میدانند و باور دارند بخشی از آن برای ماهیگیری طراحی شده است.
کتیبه تازه کشفشدهای در ارتفاعات منار اندیکا، صحنهای آیینی با قهرمانی برهنه و موجودی مارمانند سهسر را به تصویر میکشد و پژوهشگران آن را نشانهای از تعامل فرهنگی عیلامیان با سنتهای مدیترانهای میدانند.
دانشمندان گونهای از عنکبوتهای Cyclosa را کشف کردهاند که در مرکز تار خود ماکتی شبیه بدن خود میسازند. این بدلهای دقیق با ترکیبی از تار، بقایای حشرات و مواد طبیعی، شکارچیان را گمراه میکنند و شانس زنده ماندن عنکبوت واقعی را افزایش میدهند.
فلزیابها در شمال انگلستان به مجموعهای کمنظیر از آویزهای طلایی و گارنتی برخوردند که احتمال میرود در سده هفتم میلادی، پس از شکستهشدن آیینی، بهطور آگاهانه در زمین دفن شده باشند.
