۳۰ مطلب
«بی تصمیمی بدترین تصمیم در وضعیتی است که در قالب آن فعالانه باید تصمیم گرفت و سیاستگذاری کرد. از این رو؛ باید تلاش کرد و اجازه نداد که مسایل و نیازهای عادی به کالاها و مواردی لوکس در زندگی مردم تبدیل شوند. معادله ای که در صورت تحقق به شدت برای کشور خسارتبار است.»
تقی آزاد ارمکی جامعهشناس گفت: ما با یک جامعه منزوی، منفعل و بیاراده که هر کاری بخواهید با آن بکنید طرف نیستیم. این جامعه منطق عمل و زیست اجتماعی دارد، زنده است. دقیقاً به همین دلیل است که اعتراض میکند. چون توانش را دارد. چون جان دارد. جامعهای که جان نداشته باشد، اصلاً اعتراض هم نمیکند. جامعه وقتی میخواهد یک حرکت بنیادین انجام دهد، خودش را جابجا میکند، اعتراض میکند. اگر جان نداشت که اعتراض نمیکرد. جامعه ما منتظر نیست که یکی از جهان ماورا ایران را نجات دهد، یا یکی از بیرون بیاید مشکلات…
رئیس انجمن آسیبشناسی اجتماعی ایران گفت: هنگامی که مردم میبینند صدایشان شنیده نمیشود، دغدغههای جمعی جای خود را به دغدغههای فردی میدهند و انگیزه مشارکت کاهش مییابد. انسجام اجتماعی و سرمایه اجتماعی آسیب میبینند.
یکی از نکاتی که در روزهای اخیر و به طور خاص در بحبوحه خریدهای مردم کشورمان قبل از فرارسیدن عید نوروز، به کرات مطرح شده، کاهش قابل توجه قدرت خرید مردم و در نتیجه، نرسیدن زورِ آنها به نرخ تورم و قیمت کالاهای مختلف است. جالب اینکه رئیس سازمان اورژانس کشور به تازگی در موضع گیری کنایهآمیزی گفته است که در بازار تهران نیروهای اورژانس پیاده داریم تا اگر کسی با دیدن قیمتها سکته کرد، بتوانیم وی را احیا کنیم!
ما در حوزه اموزش و پرورش و تربیت و رسانههای جمعی، چقدر به جامعه آموزش میدهیم که به هم اعتماد داشته باشیم و به هم تکیه کرده و برای هم امن باشیم؟ یکی از مهمترین مبانی در جهان بینی فکری این است که نسبت به هم امانت دار باشیم. در این که جامعه دچار زوال، فرتوتگی و فرسایش شده شکی وجود ندارد. اما جامعه مثل یک درخت است که قابلیت ترمیم رو رشد دارد و همانطور که میتواند آسیب پذیر باشد، میتواند رشد کند و تناور باشد. ما نمیتوانیم اصل زندگی گروهی و جمعی را نادیده بگیریم.
جامعه تصمیم گرفته که دیگر به نظام سیاسی کاری نداشته باشد و من اسم این تصمیم را نوعی فراموشی عرصه سیاست و حکومت در ایران میگذارم.
جامعهای دو قطبیشده که یک سال از آخرین اعتراضات چند ماهه آن گذشته؛ سطح منازعه و رقابت سیاسی در آن به حدی است که سه رئیسجمهور پیشین آن به نحوی از مشارکت در سیاست بازداشته شدهاند.
یک پژوهشگر در یادداشتی، علت عقب ماندگی ایران را در هفت مورد بیان کرد.
براساس دادههای مرکز آمار از سال ۹۰ تا ۹۹ کمتر از ۳ میلیون نفر به جمعیت شاغل در کشور اضافه شده است. ناتوانی اقتصاد در اشتغالزایی همچنین رکود اقتصادی باعث شده که جمعیت جوان به جای مشارکت اقتصادی به دنبال راههای جایگزینی برای جبران فاصله درآمدی خود با طبقات مرفه باشند.
جامعه کنونی ایران جامعهای است که تضادها و تنشهای آن در حال گسترش است و اتحادها و ائتلافهای آن شکنندهاند و چندان پایدار نیستند و از دل تضادهای طبقاتی آن، بلوکهای طبقاتی پایداری شکل نمیگیرد که قادر به ایجاد تحول باشد.
